Epoka pojazdów parowych

Opublikowany Autor admin2 komentarzy

Elektromobil Woods, jeden z pierwszych pojazdów z nadwoziem typu conduit innterieur o dużym przeszkleniu, należał do jednych z najbardziej eleganckich wozów tego okresu. Zasięg 100 mil przy maksymalnej szybkości 22 mile/h (ok. 35 km/h). Elektromobil ten był reklamowanyjako idealny pojazd dla niewiast ze względu na swoją czystość, łatwość obsługi i prostotę kierowania. Cena jego była dość wysoka – 3000 dolarów, z tego koszt baterii akumulatorów wynosił 2000 dolarów. Zastosowanie pojazdów mechanicznych w komunikacji pasażerskiej, przejazdach indywidualnych i przewozach ładunków wpłynęło na ogólne przyspieszenie rozwoju gospodarczego. Ten z kolei spowodował zwiększone potrzeby na coraz lepsze środki komunikacji.

Jednocześnie szybko rozwijająca się komunikacja kolejowa stała się konkurentem nie do pokonania dla dyliżansu parowego. Parowóz zaopatrzony w odpowiednio duży kocioł, zasilający maszynę parowa, mógł ciągnąć za sobą pociąg ze znaczną szybkością, ponieważ poruszał się po szynach. Natomiast dyliżans parowy nie tylko, że jechał po drodze tłuczniowej, nierównej, pokrytej błotem lub kurzem, na której opór toczenia jest 6-krotnie większy niż na szynach, lecz ponadto był pojazdem o niekorzystnym stosunku mocy maszyny do swego ciężaru. Przyczyną tego był zarówno kocioł parowy, wówczas dość prymitywny, jak i zabierany zapas wody i paliwa. Komunikacja kolejowa cieszyła się więc coraz większym powodzeniem, a starszy od parowozu drogowy pojazd parowy stracił je całkowicie.

Potrzeby transportu lądowego na wielkich odległościach zaspokajała więc kolej, a na krótkich – niezawodny, tani i łatwy w obsłudze pojazd z konnym zaprzęgiem. Również i w ruchu miejskim pojazdu konnego nie potrafił wyrugować zbyt kosztowny w użyciu elektromobil. Podobnie jak wadą pojazdu parowego był kocioł z przynależnymi mu instalacjami, tak wadą pojazdu elektrycznego była konieczność wożenia na nim baterii akumulatorów zasilających silnik w prąd. Zarówno kocioł parowy, jak i bateria akumulatorów zwiększały ciężar własny pojazdu, który z kolei zmniejszał jego własności dynamiczne. Dla uzyskania wystarczającej siły napędowej podczas jazdy na wzniesieniu oraz przy dużej szybkości, silnik zużywał dużo prądu, co przy ograniczonym napięciu, jakie mogła mieć bateria akumulatorów, powodowało szybkie jej wyczerpanie.

Akumulatory musiały być często ładowane, a zasięg jazdy elektromobilu był niewielki. W końcu XlX wieku elektromobil zastępował często luksusowe powozy z zaprzęgiem konnym i wyglądał jak powóz bez koni. Miał przeważnie silnik napędzający oddzielnie każde koło, dzięki czemu nie trzeba było stosować dyferencjału (mechanizmu różnicowego). W początkach XX wieku elektromobil był używany w dużych miastach jako taksówka bagażowa. Wynalezienie opony pneumatycznej, która w dużym stopniu zmniejszała wstrząsy pojazdu, przyczyniło się do rozpowszechnienia wszystkich pojazdów mechanicznych, a więc również elektromobili i lekkich pojazdów parowych. W ostatnich latach XlX wieku elektromobile nie tylko zapewnialy duży komfort jazdy, ale także w szczególnych warunkach umożliwiały bardzo szybką jazdę ze względu na dobre właściwości trakcyjne silnika elektrycznego.

2 odpowiedzi na Epoka pojazdów parowych

  1. Fajnie byłoby teraz przejechać się takim pojazdem parowym 😉 gdzie w PL można się czymś takim przejechać? :)

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *